نمایندگی مجاز

قدم کلیک‌هایتان بر چشم

مصاحبه دبير کل حزب الله
ساعت ۸:٥٢ ‎ب.ظ روز شنبه ۳٠ دی ۱۳۸٥  

     روز پنجشنبه قبل از  ظهر وقتی طبق قرارم با یکی از اساتید دانشگاه LAU به قهوه خانه رسیدم متوجه شدم عماد مجری توانمند و دوست داشتنی المنار سر میز پشت سرمان نشسته و مشغول فکر کردن و چیز نوشتن است . در طول مدت یک ساعتی که من آنجا بودم او همچنان مشغول بود و برای خودش روزنامه می خواند و یادداشت برمی داشت . در آن هنگام تصور می کردم  دارد برای یکی از برنامه های روزانه المنار آماده می شود .بعد از آن هم چون موقع قرار دیگرم فرا رسیده بود ناچار شدم با عجله از آنجا بروم و... جمعه شب وقتی همه چشمها برای تماشای مصاحبه مهم و حساس آقای نصرالله به تلویزیون ها خیره شده بود با تعجب دیدم این بار به جای خانم بتول (مجری سیاسی موفقی که مصاحبه قبلی را انجام داده بود) آقای عماد نشسته است و تازه توانستم حدس بزنم روز قبل چه چیزی آن طور ذهن او را مشغول کرده بود و تازه رفتم توی فکر که اگر قرار بود یک خبرنگار ایرانی با آقای نصرالله مصاحبه کند چه چیزهایی می بایست بپرسد ... یاد پدرام پاک آیین افتادم و روزهایی که بوق اشغال را ابداع کرده بود و با هم برای نخستین مصاحبه ها صحبت می کردیم و ...

   به نظر شما اگر قرار بود الان با ایشان مصاحبه کنید باید چه سوالاتی می پرسیدید ( شاید بعدا سوالاتی که خودم دوست داشتم بپرسم را بنویسم ) خواهش میکنم محبت کنید و بعد از تامل جدی نتایج خود را برای استفاده و همفکری دوستان دیگربنویسید


کلمات کلیدی:
 
تعطيلی ( خانه روزنامه نگاران جوان )
ساعت ٦:٠٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٦ دی ۱۳۸٥  

    بالاخره بعد از چند سال بلاتکلیفی و ...خانه رسما تعطیل شد . مثل يك مريض تصادفي كه هشت سال توي كما بو د و اميد بازگشتنش را داشتيم و ...نمی دانم شما چقدر از خانه روزنامه نگاران جوان می دانید .مطمئنم لا اقل اسمش را شنیده اید . تجربه ارزشمندی که حالا حالا ها باید بگذرد تا قیمت و قدرش معلوم شود . خیلی حرف دارم در باره خانه ولی چون خودم کنار خیلی دیگر از دوستان نقشی مختصر در شکل گیری و تاسیس آن داشته ام از نوشتن و گفتن ابا می کنم تا موجب سو  تفاهم نشود .

   نكته معلوم و آشكار اين است كه نسلي از خلال دو سال و نيم فعاليت خانه برآمد و شكل گرفت (در كوران تحولات اجتماعي نيمه دهه هفتاد )كه امروز تقريبا هيچ مركز رسانه اي نيست كه كسي از دوستان و همكاران خانه در آن ديده نشود از سردبير اين روزنامه و آن مجله تا مسوول روابط عمومي اين سازمان يا مجري فلان برنامه تلويزيوني

     تجربه خانه كه مبتني بر مطالعه و حضور كارشناسانه بسياري اساتيد برجسته بود با شعار تو بنويس ما منتشر مي كنيم  و   جايي كه هر نوجواني مي تواند بنويسد كوشيد تا فرصت را براي تمرين و مشق كردن نوجوانان علاقمند به فعاليت رسانه اي فراهم كند و مسير همسو سازی علايق و اشتغال و تحصيل جوانان مستعد را هموار نمايد ... 

   به هر حال بعد از تعطيلي نشريه و دادگاه و قضاياي بعد از آن در سال ۷۷ تلاش هاي بسياري براي مصادره موسسه در ضمن يكي از دستگا ه هاي دولتي صورت گرفت اما ما زير بار نرفتيم .  اگر زماني خاطرات تلخ و فراوان اين  سالها را از ايام زندان همان سال تا تابستان جاري بازگو كنم ( كه تا حالا به خاطر ماجراي تف سربالا اين كار را نكرده ام ! ) معلوم مي شود چقدر بعضي ادعا ها صحت دارد   . آن اوائل  هر چند وقت يكبار يكي از مسوولان تماس مي گرفت و نسبت به قضيه اظهار تاسف ميكرد و وقتي با دلخوشي مي رفتيم ته صحبت ها اين بود كه شما خانه را به ما واگذار كن ما خودت را مي گذاريم  رئيسش ! و من چقدر دلم مي سوخت و احساس تحقير مي كردم از اينكه من با چه  فكرها و اميدهايي مي رفتم و اين بزرگواران در چه فكر ها بودند... و مثلا در یک مورد بعد از اعلام اسامي كانديداهاي رياست جمهوري معلوم ميشد كه آقاي فلان  توي چه فكري بوده و ...(  من به خيال خودم براي مملكت و آينده و جوانان و فرهنگ  و ... به بيست سال و پنجاه سال بعد فكر مي كردم كه امروز فهميده ام اشتباه از من بود كه به جاي چسبيدن به كلاه خودم به حوزه استحفاظي ديگران وارد مي شدم ) بگذريم به هر حال من مثل هميشه مخالف دولتي شدن فعاليت هاي فرهنگي بودم و زير بار نمي رفتم و كسي هم كه نذر نكرده بود مشكل خانه را حل كند . اعضاي هيات امنا هم به ترس از آبرو عاقل تر از من بودند  و.. گذشت تا دولت جديد آمد و زمزمه ها دوباره شروع شد و يواش يواش رسيد به اينجا كه يك روز آقاي وافي به من زنگ زد گفت فلاني  امروز ارشاد بوده ام يكي می گفت از زائري پرهیز كن مشكل مالي دارد و ... !  بعد معلوم شد حرف و حديث درست شده كه فلاني موسسه دولتي را شخصي كرده و دارد سو  استفاده مي كند !  با خودم گفتم محض رضاي خدا دست بردار  بيا مثل بچه آدم كار را  تمام كن  . كساني كه عاقلند و با خبرند مي فهمند چه كساني در اين سال ها چه كرده اند... ولي خوب مشكل اين است كه معمولا  بلند گو دست كساني است كه  نه عاقلند و  نه  مي فهمند  و نه از خدا مي ترسند ...  خلاصه براي اولين بار  مثل بچه آدم بلند شديم  رفتيم  محضر و  اسناد مالي و ... را به نام وزارت ارشاد زديم  (‌با عرض معذرت از أقاي مهاجراني و بورقاني و مسجد جامعي و شهيدي و صحفي و ... كه اين سالها به ادعاي حق و قانون و ... زير بار همين حرفشان نرفته بوديم ) و اعتراف مي كنم كه اين بار  وزارت ارشاد هم خدا پدرش را بيامرزد  صادقانه و روراست اصلا دنبال استفاده از اين موقعيت و  عنوان نبود و فقط ساختمان و ... را مي خواست  لذا همه چيز خيلي راحت تمام شد و اين دفعه كه آمدم ايران ديدم بعد از سالها ساختمان و مجموعه اي كه خاطرات نسلي از جوانان برومند و با ارزش كشور در آن رقم خورده بود شده يك ساختمان اداري و يك بخشش هم انگار همين دفتر ساماندهي به وبلاگ ها و سايت ها و ...

  حالا من چه بگويم . باز دعايشان مي كنم كه كار را يكسره كردند و بعد از سالها بلاتكليفي كل پرونده را جمع كردند و حالا مي دانيم  ديگر چيزي به نام خانه روزنامه نگاران فقط در اسناد آقاي سيد فريد قاسمي و جود دارد و در خاطرات بچه هاي با صفاي خانه ... دلم براي آن يادگارها و نشريه هاي دانش آموزي و ... مي سوزد كه اگر ايران بودم شايد مي توانستم  لا اقل بخشي اش را جمع كنم يا ... به هر حال ...  

   امروز تنها كاري كه از ما بر مي آيد اين است كه فرصتي دوباره براي رشد و تمرين و مشق و تجربه استعدادهاي جوان فراهم كنيم با دست خالي و امكانات اندك شخصي و ... يعني همين مجله ( جديد ) كه نمي دانم تا كجا دوام خواهد آورد . اگرشما كمك كنيد شايد بتوان اين خيال خام را ثابت كرد كه فعاليت هاي فرهنگي نبايد دولتي باشند . تيم اصلي نشريه همان بچه هاي خانه اند و توجه جدي هم به بلاگر ها و روزنامه نگاري الكترونيك است كه البته راهش از كاغذ مي گذرد به گمان من و شماره اولش الان حاصل کار عده ای جوان بعد از چند ماه زحمت پیش روی شماست بی ادعا و ...

    با صراحت و صادقانه و در كمال تواضع و فروتني  از همه كساني كه به نوعي تعلق خاطري هر چند اندك به خانه داشته اند برادرانه  مي خواهم هر گو نه كه مي توانند  به معرفي و فروش اين مجله  كمك كنند و با اطلاع رسانی  خبر انتشارش  يارمان شوند  تا اين نهال نو پا رشد كند و شايد دو باره اگر نه خانه لا اقل  آلونك بچه هاي ايران بشود  و كنار همه بازيهاي سياسي و دعواهاي جناحي و ... كساني كه هنوز به اميدي خود را براي يك حركت سالم فرهنگي سر پا نگهداشته اند بي انگيزه نشوند  . واقعيت اين است كه به طور طبيعي اسباب و علل اميدوار كننده اي براي اين كارها وجود ندارد و دلم نمي خواهد روزي اين تجربه هم به سرنوشت خود خانه دچار شود .

       ديگر اينكه پيشنهاد مي كنم در يك حركت جمعي مثل بازي يلدا  به مناسبت پايان رسمي حيات خانه روزنامه نكاران جوان  همه دوستان كمك كنند هر كسي به نوعي مشاركت كند  بعضي چيزي بنو يسند بعضي  و بلاگي راه بياندازند   بعضي خاطره اي نقل كنند  شايد كسي هم پيدا شود و كل نوشته ها را جمع كند و. .. تا ببینیم چه کسی مرد  این میدان  می شود دوستان قدیم  را بعد از سالها جمع کند و ... به هر حال یادش به خیر ... یکی بود  ... یکی نبود ...خانه ای بود ...

                                        خانه روزنامه نگاران جوان

                                               تولد : ۱۳۷۵

                                             مرگ :   ۱۳۸۵


کلمات کلیدی:
 
يوسف : هميشه چاه
ساعت ۸:٥٦ ‎ق.ظ روز شنبه ٩ دی ۱۳۸٥  

هر که یوسف بود

چاه تقدیر محتوم اوست ...

آری ؛ از هر دوازده برادر فقط یکی بنیامین می شود !


کلمات کلیدی:
 
چهار كشور، چهار نگاه
ساعت ٢:٥٢ ‎ب.ظ روز شنبه ٢ دی ۱۳۸٥  

هفته قبل عكس‌هاي «برداشت مجدد» همان‌طور كه حدس مي‌زدم مورد توجه دوستان واقع شد. با اينكه كيفيت تصوير و اندازه زيبايي آنها را درست نشان نمي‌داد و من هم مجبور بودم فقط چند عكس را انتخاب كنم و تازه متن و داستان عكس‌ها را هم ترجمه نكرده بودم. احتمالاً گزيده‌اي از عكس‌ها به شكل مفصل‌تر در شماره اول مجله «جديد» كه دوستان دارند همين روزها آن را براي چاپ آماده مي‌كنند تقديم شما خواهدشد. (مجله «جديد» در واقع همان «نور، صدا، دوربين حركت» است كه بعد از مدت‌ها تعطيلي با نام ديگر و با رويكرد اجتماعي فرهنگي منتشر خواهدشد و به قول سيدعلي كاشفي كه همچنان «شهرزاد» را درمي‌آورد انگار ماها عقلمان هم كه به كار مي‌افتد باز كار و كاسبي معقول بلد نيستيم و دوباره مجله و...)

خيلي مطالب را يادداشت كرده بودم كه بنويسم ولي عجالتاً يك مطلب عقب‌مانده را تا دير نشده تقديم مي‌كنم و آن اظهار نظر چند نفر راجع به كشورهاي ديگر است. قبلاً عرض كردم كه در كلاس زبان انگليسي‌مان يك نفر مصري داريم و يك نفرعراقي و من به اين دو نفر و يك نفر لبناني پيشنهاد كردم اولين كلماتي (پنج كلمه) را كه درباره هر كشور به نظرمان مي رسد، يادداشت كنيم. (البته هر كسي درباره كشور خودش چيزي ننوشت) توضيح اينكه هر چهار نفر مرد هستند و در گروه سني 30 تا 45 سال ـ جوان‌ترينمان مصري و مسن‌ترينمان عراقي و جالب اينكه دو نفر از اين چهار نفر قصد مهاجرت به استراليا را دارند... اما كلمات:‌

1ـ اظهار نظر عراقي‌ درباره كشورهاي ديگر:‌

الف) مصر: شرم‌الشيخ، اهرام، نيل، امام حسين، اسكندريه

ب) ايران: كوه، قم، اتوبان‌ها و جاده‌هاي خوب،‌امام رضا، طبيعت.

ج) لبنان: دريا، طبيعت، مد، مهرباني مردم، خوراك خوب

2ـ اظهار نظر لبناني‌:

الف) مصر: اهرام، عادل امام، صحرا، رود نيل،‌اسكندريه

ب) عراق: جنگ، بمب، صدام، مردم فقير، خرما

ج) ايران: موشك، شاه، حجاب، هنر ايراني، قالي ايراني

3ـ اظهار نظر ايراني

الف) مصر: اهرام، فرعون، نجيب محفوظ، خالد اسلامبولي، حسين‌هيكل

ب) عراق: شهيد صدر، كربلا،‌ترور، سيد ياسر حيدري، صدام

ج) لبنان: روشه، حزب‌الله، اسراييل، خوراك لبناني، خيابان حمرا

4ـ اظهار نظر مصري

الف) ايران: سادات، زيبايي، دين، بمب اتمي، قدرت نفت

ب) عراق: خون، ادبيات، اخبار، صدام، فرات

ج) لبنان: مد، زيبايي، سياست، طبيعت،‌آموزش.

توضيحات:

1ـ عادل امام، بازيگر معروف و بسيار محبوب كمدي است.

2ـ سيد ياسر حيدري دوست قديمي ما و همكارمان در مجلات زمزم و خانه روزنامه‌نگاران است كه الان در عراق تلويزيون «الفرات» را راه انداخته‌اند.

 


کلمات کلیدی: