نمایندگی مجاز

قدم کلیک‌هایتان بر چشم

آقاي سردبير
ساعت ٥:۱٠ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ۳٠ فروردین ۱۳۸٥  

نشريه آينده‌سازان در شماره ويژه نوروز خود مطلب كوتاهي درباره من نوشته بود.

مطلب را به‌طور اتفاقي چند روز پيش ديدم. براي تشكر از دوستان نشريه آينده‌سازان و لطف و توجهي كه داشته‌اند مطلب را در وبلاگ مي‌گذارم.

البته بعضي نكاتي كه آقاي حسيني ذكر كرده‌اند، نياز به توضيح و اندكي دقت بيشتر دارد كه فعلاً مجال آن نيست.

آقاي سردبير

محمدرضا زائري، روحاني جواني كه نامش با روزنامه‌نگاري گره خورده است، امسال با پذيرش سردبيري روزنامه همشهري و برگزاري مسابقه جهاني كاريكاتور با موضوع «هولوكاست» به چهره‌اي خبرساز تبديل شد. زائري در عمر خود با مطبوعات زيادي همكاري داشته است؛ آينده‌سازان، سروش، حجره (نشريه ويژه طلاب) و از همه مهم‌تر نيستان.

زائري در ماهنامه نيستان(به سردبيري سيد مهدي شجاعي)، دبير تحريريه و «ته مقاله» نويس بود. بجز اينها او مطبوعات زيادي را خود راه‌اندازي كرده است؛ «زمزم انگليسي» و «زمزم عربي» (براي نوجوانان غيرايراني) ، «خيمه» (مجله‌ ويژه هيئت‌هاي حسيني)، «نور، صدا،‌دوربين،‌حركت»! (مجله سينمايي ويژه نوجوانان) و «خانه». البته «خانه» كه در كنار تأسيس خانه روزنامه‌نگاران جوان راه افتاده بود، بزودي به سرنوشت نيستان گرفتار شد و تعطيل شد.

زائري پيش از سردبيري همشهري، سردبير كل «همشهري محله» بود. همشهري محله ضمايم هفتگي روزنامه همشهري است كه براي هر منطقه تهران جداگانه منتشر مي‌شود. «همشهري محله» در تاريخ روزنامه‌نگاري جهان،‌ تجربه‌اي بي‌سابقه و درخشان بوده است.

***

آثار منتشر شده زائري دو دسته‌اند؛ نثرهاي ادبي با مضامين مذهبي (مانند كتاب تنهايي، بيت‌الاحزان، خيمه‌گاه، ذوالفقار و ...) و مجموعه مقالات او با موضوعات اجتماعي و فرهنگي (دو مجموعه خبرنگار بدون مرز و حكايت بيروني) مقالات زائري نشان مي‌دهد او روزنامه‌نگاري است كه سعي دارد مسائل را كاملاً با ديدگاه ديني و انقلابي ببيند و ارزيابي كند.

نكته مهم اين است كه نگاه ديني و انقلابي زائري، نگاهي است صددرصد فرهنگي،‌مردمي، نقادانه و منصفانه. او از دين و دينداري بدون هيچ خجالتي دفاع مي‌كند و همزمان شديدترين نقدها را هم بر رياكاري، تجمل‌گرايي، تنگ‌نظري، بي‌فكري، كم‌كاري و ... وارد مي‌كند. حتي اگر اينها از آدم‌هايي سر بزند كه ادعاي دينداري و انقلابي بودن دارند. يكي از نمونه‌هاي ويژه برخورد او با مسائل جامعه،‌موضعي بود كه او در برابر فيلم مارمولك داشت. او با اينكه نقدهايي هم به اين فيلم داشت، عليرغم جو سنگيني كه عليه فيلم راه افتاده بود، جزو روحانيوني بود كه نه تنها مارمولك و سازندگان آن را محكوم نكردند، بلكه به جنبه‌هاي مثبت آن توجه داشتند. زائري مي‌گفت: «چرا وقتي كارگردان مارمولك (كمال تبريزي) و تهيه كننده آن (منوچهر محمدي كه تهيه كننده فيلم «زير نور ماه» هم بود) آثار بي‌عيب و نقصي توليد كردند، هيچ كس به حمايت از آنان برنخاست و معترضان حالا يادشان افتاده بايد در مسائل فرهنگي موضع بگيرند؟‌حتي به فرض اينكه سازندگان فيلم قصد منفي‌اي داشتند(!)، چرا به جاي جوسازي عليه فيلم سعي نشد از ويژگي‌هاي مثبت فيلم استفاده شود تا نقشه فرضي سازندگان فيلم نقش برآب شود و در عوض معاني خوب فيلم مورد تبليغ قرار گيرد؟ چرا خيلي‌ها بدون ديدن فيلم، آن را محكوم كردند؟ چرا خيلي‌ها متوجه نيستند كه مردم معناي فيلم را‌ـ كه انتقاد از ظاهرسازي است ـ مي‌فهمند و آن را ضد روحانيت تلقي نمي‌كنند؟ و ...» ناگفته نماند كه زائري نويسنده اولين داستان طنز پس از انقلاب درباره روحانيت است يعني داستان «كفش‌هايم كو؟» كه به خاطر آن مورد تشويق ويژه رهبر معظم انقلاب هم قرار گرفت. طرح اوليه فيلم مارمولك هم بين زائري و ابراهيم حاتمي كيا مطرح شده بود كه البته بعدها اين كار از دست آنان خارج شد. زائري معتقد است اگر در نوشتن فيلمنامه مارمولك هم با او مشورت مي‌شد، چند اشكال موجود در فيلم هم مي‌توانست از ابتدا رفع شود.

مقداد حسيني

 


کلمات کلیدی: