جان سرگردان

از روزهای شعر و زمزمه سالها گذشته و اگر این روزها در آشفتگی حال و کارم چیزی بنویسم محض سرگرمی است و اینجا هم اگر می آورم جز برای یادگار ماندنش خاصیتی شاید نداشته باشد مخصوصا که دیگر نه فرصت شعر خواندن هست و نه در این محیط زبان های مختلف فارسی مان قامت و  استقامتی دارد ...ابیاتی پریشان است که به مصداق المال یشبه صاحبه ! به حال و روز خودم می ماند... اگر روزی تجزیه اش بد نبود و مرده شوی فقط باید برای ترکیبش به دردسر می افتاد ! حالا دیگر مثل خودم نه تجزیه اش دل می برد و نه ترکیبش قابل تحمل است ...خودم می دانم!

 جان سرگردان من این سو پرید آن سو پرید...                                                                    روزی اینجا پا نهاد و یک شب آنجا سر کشید                یک دم از گفتار شیخ آرامش و نیرو گرفت ...                                                            یک  ره  از  دیدار  سید  جلوه ی  جانانه  دید                 در نگاه این و آن   در جستجوی   یار  بود...                                                                  زین سبب امروز دل می داد و  فردا  می برید                    با پریشانی پی گم گشته ای می رفت و  باز...                                                                 با پشیمانی   پی   یک  راه    دیگر  می دوید                   راه اگر تاریک می شد بود امیدش بوبصیر ...                                                                مرکبش گر می شکست امداد غیبی می رسید                   جان سرگردان من این جان سرگردان من...                                                                                         کس نمی داند چه  در این آمد و شد ها  کشید                    همچنان این جان سرگردان پریشان می رود...                                                            تا مگر روزی شود  او را  رخ جانان  پدید                  بنگرید این سوی و آن سو هر کجا بنشسته اید ...                                                            هان رفیقان !  هیچکس آیا چنین جانی ندید ؟ 

                                      ( بهمن 86)

/ 10 نظر / 57 بازدید
داداشی

منزل نو مبارک فقط بی‌زحمت مرتبش کنید!

صدرهاشمی

سلام استاد.چه عجب داشتم نگرانتان می شدم بس که نمی نویسید.حالتان...نه بالتان چطور است؟"چرا پریشان؟چرا سرگردان؟چرا اینگونه؟هر چند می شود فهمید .حداقل آن چه ما از دور از آن سرزمین میبینیم درد دارد واقعا ولابد بخشی اش هم شخصی است که مزید علت می شود.من چه بگویم که من و خیلی های دیگر خیلی می شود که اینگونه باشیم و بدتر از این پس فقط می توانم دعا کنم خدا دلتان را گرم تر از پیش کند و پشت و پناهتان باشد.

امیر ادهم

سلام جناب زائری. بابا دلمون تنگ شد...! کجایی؟ یخورده مراعات مای کم سعادت هم بکن.! [خجالت] هر دفه که میبینمت حس خوبی دارم. مثل الان که این آدرس وبلاگ رو پیدا کردم...![بغل] --------------------------------------------- با آرزوی دیداری نزدیکتر![قلب]

داداشی

سلام. هر دو شعرتان زیباست. هم شعر معرفی و هم این شعر اخیر

محمد جواد حاجیلو

سلام آقای م.ز شما را چجوری میشه پیدا کرد یا دید؟ کجای این شهر بزرگ هستید؟

علی خلجی

جان می بایست نشست اما به هر سو می دوید عشق یاری در سرش هوش و روانش را برید

حامد

سلام شعر شناس خوبی نیستم ولی تر کیب خودتان را دوست دارم! در مورد تجزیه اش هم نمیتونم صحبت کنم.

محمد

ما می خوانیم/ نه مارا نمی دانم. من می خوانم و نفس می کشم در این بی هوایی انتخابات. از همین تجزیه و تحلیل هم می شود لذت برد، می شود.

سلام

من آمدم سلام کنم و بروم و این سلامم بر عکس همه ی سلامهایی که میکنیم و از ترس یا از احترام ضمیمه ای است که قائلیم...دعای من است در حق شما تا همیشه باشید و زود به زود هم بیایید.

داداشی

سلام. حاج آقا من خیلی کم سعادت هستم. دفعه قبل که به تهران آمده بودید اصلا خبر دار نشدم تا این که رفتید و ما موفق به زیارت نشدیم. این بار هم بزرگواری کردید و خبر دادید که آمده‌اید تهران فکر می‌کردم مدت زیادی می‌مانید. (حداقل تا عید!) با خودم گفتم چند روز اول مزاحم نشوم تا به کارهای شخصی و عقب افتاده‌تان برسید تا این که خبر دار شدم خیلی زود تشریف برده‌اید. به هر حال دلم برایتان خیلی تنگ است. تا می‌توانید برایم دعا کنید.